Tijd opent zich als nieuwe wijn

We kunnen toch maar beter gedichten lezen en daarbij even zwijgen: enkele woorden delen, weer zwijgen, en dan opnieuw een gedicht lezen, en zo verder, tot we weten dat we nooit uitgesproken raken en daarom soms even lang genoeg ophouden om het met muziek te doen. 

En dat we dit doen omdat het moet, en tegelijk juist niet. En dat we het doen om de oorlog te vermijden, en ook juist niet. Omdat we vrij willen zijn, met genoeg woorden om te weten dat de stilte tussen alle ademloos uitgesproken zinnen genoeg troost geeft om telkens opnieuw te kunnen beginnen met gedichten lezen en dan even te zwijgen. 

Een avond die wijn behoeft of gulzig afgemeten bier; die van ons minnaars maakt en ons helpt om de nacht door te komen. 

Deze avond brengt Márnix hulde aan zijn goede vriend en dichter Jos Stroobants, die in de zomer van 2025 overleed.